In de kamer is het koud en stil

Ik gooi mn jas waar hij vallen wil

En hoop vergeefs op verlossing bij het antwoordapparaat

Ik ril en draai de verwarming aan

En zie haar weer in gedachten staan

Zie de trek om haar lippen die haar onweerstaanbaar maakt



En ik vraag me af

Wie nu met haar eet

En haar koffie schenkt, maar de melk vergeet.

Wie de vaat naar de keuken brengt en bij zichzelf denkt,

Dat ze de mooiste is



Ik zap en laat een oude film staan

Muiterij op de Oceaan

Wat is het leven simpel, als je Marlon Brando heet



En ik weet niet wie nu in haar armen rust

En de bange blik uit haar ogen kust

Wie verdwaalt in haar labyrint

Maar voor altijd vindt

Dat ze de mooiste is



En ik hoor het graag

Dat de tijd uiteindelijk alle wonden heelt

En ik ooit zal betreuren dat ik iedereen met mijn ellende heb verveeld



Ik lees haar brief nog een laatste keer

En lag me maar bij haar woorden neer

Die me altijd opnieuw naar haar stem doen verlangen



En ik vraag me af wie nu bij haar slaapt

En de spinnen 's nachts uit de kamer jaagt

Wie zn hand op haar lichaam legt

En haar zachtjes zegt

Dat ze de mooiste is