Zie hoe de zomen van haar jas

vol rafels zijn, vol zand.

En zie ook haar oog dat trekt en trekt,

zoekend wie of daar staat.

Stilte,

op geen straat meer een voetstap.

Is de maan ons vergeten,

eenzaam mijmert ze ginds.

In het lamplicht, daar rond mijn voet,

dans herfstblad omhoog.

En verbeten kreunt de wind.

Dreigend vlamt de straatlantaarn,

de nacht is zwaar van zorgen.

Iemand kucht maar,

en de straatlamp zucht mar,

het is al bijna morgen.

Dromen,

heel alleen in het maanlicht.

Lach ik om wat voorbijvloog.

Ach, hoe mooi was ik toen.

Nooit vergeet ik de tijd dat ik geluk nog begreep.

Oh, die tijd weer overdoen.