De post, bracht me een brief

waarin jij aan me vroeg,

laat me weer vrij zijn alsjeblief

't viel niet mee, 't was een klap

terug naar wat ik vroeger deed

kon ik weer alleen op stap

zwaaien en zwieren, tot laat in de kroeg

soms tot na vieren, vrouwen genoeg



Want ik dacht dat 't uit was

het is echt voorbij

is er nu echt geen weg terug, voor jou en mij

Want ik dacht dat het uit was

wat heb ik gedaan, je hoort niet meer bij me

nu zie jij me niet staan



Zoals je ging, kwam jij weer terug

je zei: ik moet er even uit,

want 't ging me veel te snel

maar dat jij nooit, nooit heb gevoeld

dat ik jou verlaten zou, had ik echt niet zo bedoeld

'n traan in je ogen, 'n hart vol van spijt

zo stonden we buiten, ja jij wilde me kwijt



Ik zeg je heel eerlijk, jij was nummer een

maar sinds 'n paar weken, ben ik niet meer alleen

ik ontmoette 'n meisje, met 'n hartje van goud

die me alles wil geven, en veel van me houdt