Ik wist dat ik mijn mond moest houden

Als ik werkelijk iets te zeggen had

Ik wist dat ik mezelf niet zo vertrouwde

En overschreeuwde dat

Ik wist: Ik moet mijn ogen sluiten

Als ik werkelijk iets wou zien

Ik wist: Ik keek te veel naar buiten

Natuurlijk zat het binnenin



Ik dacht: De hongersnood in Afrika

Als die maar eenmaal is gestild

Ik dacht: De kernwapens de wereld uit

Ik dacht te politiek, veel te gewild

Ik dacht: We moeten eerlijk delen

Ieder het zijne, dus de helft

Ik dacht: Als iedereen volmaakt is

Begin ik aan mezelf



Ik dacht: Ik haal het uit de boeken

Ik dacht: Ik vecht me vrij

Ik dacht dat ik het ver moest zoeken

Natuurlijk ligt het heel dicht bij

Ik dacht: Ik moet mijn vuisten ballen

Iemand zei: "Open je hand"

Ik was bang om door de mand te vallen

Iemand zei: "Er is geen mand"



Kom nu niet met argumenten

Dat ik van de wereld ben vervreemd

Werkelijkheid is de ellende

Die door autoriteiten wordt geclaimd

Zeg me niet: "Je bent gaan zweven"

Ik geef me over, ongeremd

Idealen, waarvoor leiders leven

Vragen veel offers, slechts een stem



Praat nu niet meer van conventies

De maatschappij van man en vrouw

Ik aanvaard de consequenties

En zeg verwonderd: "Ik vertrouw"

Tart me niet meer met je wetten

Niemand heeft mij in zijn macht

Niets kan mij mijn vlucht beletten

Zelfs niet de zwaartekracht