Ze komen een voor een op het plein tussen licht en donker

Het plein ligt mateloos alleen te wachten op hun komst

Ze komen in 't geheim om te ontsnappen aan de nacht

Omdat ergens een leeg bed of een luchtbed of geen bed op hen wacht



Er is een licht op het plein, dat altijd gloeit in de mist

Daar is de haven van de mensen van de morgen

Het cafe waar het veilig is en geborgen

En waar de waanzinnige behoefte aan warmte en liefde

In dit open uur voor niemand wordt verborgen

Het cafe van Riekje heet De Valkuil In De Tijd

Achter de bar schalt haar stem over de stad

Ze overstemt de wekkers en de start van het verkeer

Ze lacht voor allen de angst weg

Voor de deur naar de buitenwereld

Want straks moet ze sluiten

Maar morgen is ze er weer



Een voor een verlaten ze

Het plein in de zon

En banen zich een weg

Door after-shave en aktentassen

De tegenliggers zijn weer geschoren en gewassen

Dus ze nemen weer de draad op

Waar alles begon