Wic mona kocha i nie wiedzie o tem

Po przypadkowym, najkrtszym spotkaniu

Do sobie wzajem poda w poegnaniu

I w dusz spokoju odej z bezpowrotem



By ju nazajutrz, ledwo po rozstaniu

W dzie w zabdzi pamici przelotem

I stajc jakby przed czym cudnem, zotem

Uczu si nagle sercem na wygnaniu



I odtd wraca wstecz wci, i na prno

Przesiewa przeszo wspomnienia przetakiem,

By co w niej znale, co byo ywotem



Lecz smt my jeno szarym, suchym makiem,

Jak proch w klepsydrze, co szemrze: