Boudewijn de Groot

Zonder vrienden kan ik niet



Je kunt desnoods wel zonder geld

al is dat voor je maag niet fijn.

Nog erger als een vrouw je kwelt,

want dan doet ook je hart nog pijn.

Ik weet het kan verschrikkelijk zijn.

Liefst heb ik een vriend met wie ik alras

langdurig zeuren kan hoe het was

en ik heb troost in mijn verdriet.

Mijn makkers, schenk me nog een glas,

want zonder vrienden kan ik niet.

Raar is het leven toch, ik hou

al niet zo veel van alcohol,

maar uitgerekend om een vrouw

sla ik naar binnen tot ik vol

en snikkend van de bittere lol

subiet in slaap val in een stoel.

Daar vindt een vriend mij, ruimt mijn boel.

Ik wankel, prevel vals een lied

omdat ik me toch gelukkig voel,

want zonder vrienden kan ik niet.



Bedrogen ben ik vaker wel,

ook heb ik meer een vrouw bemind.

Uit ging het steeds, maar aan die hel

denkt toch geen mens als het begint,

een man blijft toch altijd een kind.

Wie droomt niet van het paradijs,

ineens wordt niemand oud en wijs.

Je krijgt voor vreugde vaak verdriet,

niet over rozen gaat de reis,

maar zonder vrienden kan ik niet.



Laat mij maar schuiven, want ik red

er toch nog altijd wel iets van.

Nu prince, verhoor dan dit gebed,

neem alles als het niet anders kan,

alleen mijn vrienden, laat die dan.

Er blijft mij anders niets, o Heer,

rampzaliger kan toch niet meer.

Terwijl u mij in tranen ziet,

zweer ik desnoods: ik drink niet meer.

Maar zonder vrienden kan ik niet.