AIDA

U weet niets van mijn wezen,

mijn zwakte, mijn kracht,

wat weet U van een volk dat

U zo diep veracht?

U graait in ons leven,

U plundert ons huis,

en wat U niet vindt

begeert U het meeste:

ons hart krijgt U nooit in

Uw macht

Vroeger is nu een verre ster,

een vreemd vijandig land,

met vreemde harde mensen,

harde stemmen, harde hand,

en de schatten van mijn

kindertijd

als rakhout op het strand.

Het heden is een niemandsland,

een eiland in de tijd,

een weg van niets naar nergens,

te zinloos nog voor spijt.

Maar ik raakte ergens onderweg

al mijn zekerheden kwijt.

De toekomst neemt mijn

adem weg:

een stil en dood moeras:

van alles wat mijn leven was

alleen het leeg en zwart karkas.

Een laatste vlam van giftig vuur

legt mijn dromen in de as...

Een laatste vlam van giftig vuur

legt mijn dromen in de as.